Gerber 160x600

Gerber 160x600

mothers affair logo2

728x90 GENERIC BANNER 01

Τετάρτη, 29 Νοέμβριος 2017 11:22

Μόνο η μανούλα καταπιέζει καλύτερα

Eίναι γεγονός. Έγινα η μάνα μου.

Έγινα όλα όσα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα γίνω στα δικά μου παιδιά. Ή έστω μερικά από αυτά. Θυμάμαι τη μητέρα μου να παραφυλάει σαν το κούγκαρ πότε θα φύγω για το σχολείο. Να πετάγεται από μια γωνία την ώρα που έφτανα στο κατώφλι της πόρτας και με βλέμμα –σκάνερ να με εξετάζει από τα μαλλιά ως τα παπούτσια. «Για να σε δω…». Με έπιανε από τους ώμους, με έκανε περιστροφή 360 μοίρες, με επανέφερε στην αρχική ποζισιόν και άρχιζε την Ιερά Εξέταση. Έψαχνα κι εγώ με το κεφάλι σκυμμένο πάνω μου να δω τι βλέπει εκείνη που δεν βλέπω εγώ. «Τι έχω;» η αφελής ερώτηση. «Τι έχεις;… Ρωτάς; Τα μαλλιά σου. Χτένισε βρε κορίτσι μου τα μαλλάκια σου, πώς είσαι έτσι ξεμαλλιασμένη σα τη Γενοφέβα!» Κι έβγαζε απ’ το πουθενά μια βούρτσα-πιρούνα για τα άχυρα και άρχιζε χραπ χραπ να χτενίζει την φράντζα Μπόνι Τάιλερ -που είχα φάει μισή ώρα στον καθρέφτη με το πιστολάκι να φτιάξω- και να τρέχω πανικόβλητη γύρω απ’ το τραπέζι να γλυτώσω. «Μη το μαλλί! Έλα ρε μαμά! Μου το χάλασες… Άντε φεύγω, άργησα». «Στάσου, περίμενε, δεν τελείωσα. Αυτό το τζιν το φοράς 37 ημέρες. Με επέμβαση θα στο βγάλουν στο τέλος. Βάλε άλλο και δωσ’ μου το να το πλύνω, πέτρωσε απ’ τη βρώμα». «Εμένα αυτό μ’ αρέσει! Άσε με ήσυχη».

Δεν έμπαινε σε άχρηστους διαλόγους και διαμάχες. Με κοιτούσε με υψωμένο φρύδι και αμίλητη περίμενε. Μάντεψε τη συνέχεια. Πήγαινα στην ντουλάπα μου ξεφυσώντας και έβαζα άλλο τζιν. Γιατί δεν άντεχα να την ακούω. Γιατί η μανούλα πάντα νικάει. Και γιατί η μανούλα έχει πάντα δίκιο. Έβγαζα ατμούς απ’ τ’ αφτιά και χτυπώντας με δύναμη την πόρτα πίσω μου, τής φώναζα: «Μη με πρήζεις όλη την ώρα! Εγώ δεν θα γίνω σαν κι εσένα στα δικά μου παιδιά!». Είμαι σίγουρη τώρα πια, πως πίσω απ’ την πόρτα εκείνη γελούσε φωναχτά ρίχνοντας πίσω το κεφάλι, σαν την Τασσώ Καββαδία. Την διασκέδαζα πολύ. Όπως με διασκεδάζουν σήμερα τα δικά μου παιδιά.

Εντάξει. Μπορεί να μην αναστατώνομαι όταν έρχεται ο μικρός με τρύπια ακόμα και τα μπαλώματα της φόρμας. Μικρός είναι θα παίξει μπάλα και θα σκίσει και δέκα φόρμες. Μπορεί να μην τρελαίνομαι αν η μεγάλη μια μέρα θα φάει σοκοφρέτα για μεσημεριανό επειδή δεν της αρέσουν οι φακές. Θα τις φάει την επόμενη. Ή και ποτέ. Μπορεί να μην ταράζομαι όταν ο μικρός τρώει τούμπες γιατί ξέρω πια από τον ήχο του κλάματος αν έχει χτυπήσει σοβαρά ή με κοροϊδεύει. Επίσης μπορεί να μη με πολυνοιάζει αν η μεγάλη δεν θέλει να πάει σχολείο χωρίς να είναι άρρωστη.

Όμως ακολουθώντας τα χνάρια της μητέρας μου, τούς έχω κάνει φασαρία γιατί έχουν φτιάξει στο καθιστικό «σπιτάκι» με τα μαξιλάρια του καναπέ και από πάνω κουβέρτες και σεντόνια και όλο τον Χυτήρογλου μαζί. Και τα ‘χουν παρατήσει βουνό μες τη μέση για να παίξουν/διαλύσουν κάτι άλλο. Έχω φρίξει που ο μικρός βάζει τα τραπεζάκια για τέρμα, βαράει σουτ κι όποιον πάρει ο Χάρος. Και γιατί υπέπεσα κι εγώ στην υπερβολή της ζακέτας με 28 βαθμούς, Μάη μήνα. Ναι, το έκανα κι αυτό. Κι ας τους έχω αφήσει με μαύρη καρδιά, και σε μικρότερες ηλικίες βέβαια, να δουν τη φυσική συνέπεια των πράξεών τους: να κάνει ψοφόκρυο και εκείνα να παίζουν στο πάρκο χωρίς μπουφάν γιατί βαριόντουσαν να το φορέσουν. (Εντάξει, για 3-4 λεπτά, το ομολογώ).

Γίνεσαι μητέρα και η φωνή της δικής σου μητέρας παίζει σαν κασέτα στο μυαλό σου. Όλα όσα υποσχέθηκες στον εαυτό σου να μην κάνεις και να μην πεις, όλα εκείνα τα καταπιεστικά, εκνευριστικά, πατερναλιστικά τα επαναλαμβάνεις πλέον κι εσύ στα δικά σου παιδιά. Και με τις ίδιες, ολόιδιες εκφράσεις που χρησιμοποιούσε η μάνα σου. Και με τον ίδιο τόνο φωνής.

«Απ’ το σχολείο έρχεσαι, πλύνε τα χέρια σου πριν κάτσεις στο τραπέζι να φας, έχουν πάνω τους την Άρτα και τα Γιάννενα».
«Πόσες φορές θα το πω: δεν τρώμε με τα χέρια! Γουρούνι είσαι;».
«Πότε θα πας για μπάνιο;» «Σε λίγο». «Πέρασε το σε λίγο. Τώρα να πας, πήγε 10 πότε θα κοιμηθείς; Δεν θα ξυπνάς το πρωί και θα τρέχουμε πάλι».
«Πέσε επιτέλους για ύπνο που χοροπηδάς, πήγε 11». «Μα δε νυστάζω». «Καλά πέσε για ύπνο και μη νυστάζεις!».

Ξέρω πια, πως όλα όσα τους λέω φτάνουν σαν θόρυβος στα αφτιά τους. Εκείνα θα κάνουν όσα οφείλουν να κάνουν ως παιδιά. Να μην συμφωνούν όποτε εγώ θέλω, να με αμφισβητούν, να βαριούνται να ακούν για 85η φορά την ίδια παρατήρηση, με την ίδιες φράσεις και τον ίδιο τόνο φωνής. Κι εγώ οφείλω να αυτολογοκρίνομαι, να μην τα εξαντλώ με ανούσιες προστακτικές και εκνευριστικές παραινέσεις. Έχω μια μικρή κασέτα στο κεφάλι μου που τις περισσότερες φορές την έχω στο pause. Μερικές φορές όμως πατάω το play, γίνομαι η μητέρα μου και επαναλαμβάνω τις σκηνές τις παιδικής μου ηλικίας.

Γιατί εκεί αισθάνομαι οικεία και ασφαλής. Γιατί νιώθω πως κάνω κάτι σωστά κι ας μην το κάνω. Και γιατί όπως και να το κάνουμε, μόνο η μανούλα καταπιέζει καλύτερα.

dr fischer 300x250 01

300x250

alpha mega xristougena 2017 300x250

PULL UPS POSTS 440X440 3

christis charalampides300x250 kiss

agros 300x250