Gerber 160x600

Gerber 160x600

mothers affair logo2

728x90 GENERIC BANNER 01

Τρίτη, 10 Οκτώβριος 2017 09:45

Στιγμές . Μια μάνα διηγείται

Πρώτα έφτιαξα τον πρώτο καφέ της μέρας και κάθισα μόνη στη βεράντα για να απολαύσω το πρώτο ξημέρωμα. Έχουμε ώρα ακόμα... σκέφτηκα και ρουφώντας την πρώτη γουλιά ήξερα πως ήρθε η ώρα. Αφού ετοίμασα τα παιδιά για το σχολείο τα φίλησα στο μέτωπο και τους είπα θα τα πούμε μετά! Η μικρή μόλις 17 μηνών μου έσκασε μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο απο κείνα που δεν θες να τελειώσουν ποτέ!
Ξαφνικά ένιωθα την ίδια αγωνία τι και αν την πέρασα ήδη δύο φορές! Έκανα τον σταυρό μου και ξεκίνησα. Ευχήθηκα να περάσει η μέρα και να πάνε όλα καλά, χωρίς αναπάντεχα, χωρίς εκπλήξεις. Μόνο στιγμές ευτυχίας. Σβήνω όλες τις αρνητικές σκέψεις μουντζουρώνοντας κάθε μαύρη εικόνα του μυαλού και περνώ το κατώφλι της κλινικής. 9 Νοεμβρίου ώρα 10 και ήδη ήμουν με δύο δάκτυλα διαστολή! Δεν πρόλαβα καλά καλά να το συνειδητοποιήσω και βρέθηκα μέσα στο μαιευτήριο έτοιμη για το τρίτο μου παιδί. Συναισθήματα προσμονής, υπομονής, αγωνίας όλα ίδια όμως πάντα διαφορετικά! Αυτή τη φορά αγωνία και για το φύλο μιας και είπαμε να το αφήσουμε για έκπληξη! Ώρα 11:00 και η πρώτη δόση της επισκληριδίου άρχισε να ενεργεί. Μα είναι τόσο εύκολο; αναρωτήθηκα. Αποκλείεται λέω και βρίσκομαι καθισμένη σταυροπόδι στο κρεβάτι να κάνω χαβαλέ με τις μαίες και να μιλάμε για σοκολάτες, φαγητά και άλλα σαχλά και να γελάμε...

Όταν στις 12:00 αρχίζει να φεύγει η επίρρεια της επισκληριδίου το ένιωσα... "κάτι γίνεται" είπα στη μαία που σήκωσε το σεντόνι και με το που αντίκρυσε το θέαμα κάλεσε αμέσως το γιατρό! Δεν πέρασαν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα όταν μπήκε σαν σίφουνας στο δωμάτιο και μαζί του αλλοι δύο γιατροί, ένα κρεβάτι και δύο φιάλες οξυγόνου!

Το θυμάμαι καλά γιατί με το που τον είδα πάγωσα! Και μιλώ, πάντα μιλώ αλίμονο: "Αποκόλληση έχω δεν είναι"; και γω που νόμιζα πως έσπασαν τα νερά... "το μωρό μου γιατρέ το μωρό μου", τίποτα άλλο. "Τι λες; εσύ έχεις προτεραιότητα εσύ με ενδιαφέρεις, θέλω να συνεργαστείς" ήταν η απάντησή του. Τα επόμενα λεπτά δύσκολα, πολύ δύσκολα. Ο παλμογράφος με τους κτύπους της καρδιάς να ηχούν ρυθμικά στ´αυτιά μου τόσο έντονος και τόσο ζωντανός τον έκανα ρυθμό και λειτούργησε τόσο θετικά για μένα! "Αν συνεργαστείς όλα θα πάνε καλά", αυτό μου είπε και αυτό έκανα. Σε λίγο είχα τη μικρή στην αγκαλιά μου και την Παναγιά στο πλάι μου. "Άγιο είχες αυτό είναι σίγουρο" ήταν τα λόγια του γιατρού με το που βγήκε ο πλακούντας ο οποίος ήταν κατεστρεμμένος. Δεν μιλούσα. Την κρατούσα, έκλαιγα και της μιλούσα, της συστήθηκα και της έλεγα πως εγώ ήμουν η υστερικιά που την τρέλλανε τόσους μήνες απο τις φωνές και τις βλακείες που γέμιζε το στομάχι της. Νεραιδένια την ονόμασα και ακόμη τη λέω μέχρι σήμερα, 7 χρόνια μετά, γιατί με νεράιδα μοιάζει. Είναι μικρή, εύθραστη, ευαίσθητη και τόσο τρυφερή όσο την πρώτη μέρα που την κράτησα. Σκεπασμένη με μια αθωώτητα που μόνο μέσα απο τα μάτια ενός παιδιού βλέπεις.

Ένα παιδί πέρα απο τις προβλέψεις, πέραν απο κάθε εμπόδιο που ήρθε απρόσκλητο και έφερε την ισορροπία στην οικογένεια! Έφερε στιγμές που μόνο ήλιο και χρώματα γέμισαν τη ζωή μας. Είναι η μικρή αδελφή και αυτή που μεγάλωσε ακόμα πιο πολυ την καρδιά μου. Πως αλλιώς μπορεί να χωρέσει τόση αγάπη!!

dr fischer 300x250 01

300x250

alpha mega prosfores nov 2017 300x250

PULL UPS POSTS 440X440 3

christis charalampides300x250 kiss

agros 300x250